هر اُمدنی یه رفتنی هم داره!
من میگم تهران دل دنیاس منم که اهل دلم.
قربون همتون تا یه مدت نیستم.
یعنی نوشتنی تو کار نیست.
اومدم از تغذیه بنویسم دیدم کی گوش به این حرفا میده.
فعلا بچشبم به کسب و کار که بی مایه فطیره.از وبلاگ نویسی چیزی برا ادم نونو اب نمیشه.
از غزال و ملیحه و ملینا و شراره و تینا و مژگان ومهرناز و شبنم و که همیشه به نوشته هام لطف داشتن ممنونم.بقیه دوستان هم ازشون تشکر میکنم.
